Другие материалы рубрики «Выборы»

  1. Белорусские выборы: агитация в мертвый сезон на выжженном политическом поле
    Вертикаль начала суровый отсев оппозиционеров уже на стадии формирования избиркомов…
  2. «Говори правду» делает ставку на лидеров и новичков
    Из 29 претендентов на место в парламенте от кампании всего 5 человек имеют опыт участия в парламентских выборах, а две трети списка вообще не занимались активной политикой.


Выборы

Алесь Михалевич: СИЗО КГБ — это концлагерь в центре Минска


Международный резонанс «дела 19 декабря», по которому в массовых беспорядках после президентских выборов обвиняются более 40 человек, в том числе немало лидеров оппозиции, может обрести второе дыхание. Освобождение всех политзаключенных и без того является основным требованием Запада к белорусским властям, но сейчас к аргументации этого требования могут добавиться факты пыток, применяемых органами следствия к находящимся в заключении оппозиционерам.

Алесь Михалевич. Фото photo.bymedia.net
Алесь Михалевич демонстрирует копию заявления,
которое он направил в Генпрокуратуру


О пытках, которые применяются к содержащимся в СИЗО КГБ, рассказал Алесь Михалевич — бывший кандидат в президенты, задержанный в ночь на 20 декабря и содержавшийся в «американке». Его выпустили под подписку о невыезде 19 февраля.

А сегодня Алесь Михалевич на специальной пресс-конференции рассказал, что причиной его выхода из комитетских застенок стало подписание соглашения о сотрудничестве с КГБ.

По словам Михалевича, он вынужден был пойти на такой шаг «из-за ужасных условий содержания в СИЗО, которые можно расценить как пытки».

«Я сознательно пошел на этот шаг,
— рассказал Михалевич. — Это было продиктовано не давлением и не пытками, а желанием донести информацию о том, что происходит в заключении». «Я открыто заявляю, что никогда не был и не буду агентом КГБ. Своим публичным заявлением я снимаю с себя ответственность, которая была обозначена на бумаге», — сказал Алесь Михалевич.

Политик сообщил, что сегодня направил заказным письмом заявление в Генеральную прокуратуру Беларуси, в котором рассказал обо всех обстоятельствах своего задержания и нахождения в следственном изоляторе КГБ. Еще одно заявлением будет направлено в Комитет по пыткам ООН.

«Кто-то должен остановить этот концлагерь», — заявил Алесь Михалевич, комментирую пытки, которые применялись к нему в «американке».

По словам политика, в СИЗО КГБ его ставили на растяжку в наручниках, выводили на мороз, заставляли стоять у стены по 40 минут, не выключали свет в камере, удерживали в переполненной камере, не допускали к нему адвоката и проводили без адвоката допросы.

Экс-кандидат также сообщил, что 20 декабря ему в ультимативной форме предложили выступить по белорусскому телевидению и осудить участников состоявшейся накануне акции протеста. Позже Михалевич узнал, что должен был зачитать заявление, озвученное утром 20 декабря другим бывшим кандидатов, Ярославом Романчуком.

«Все это делается специально, чтобы сломать оппозиционных лидеров», — заявил Михалевич.

Политик не исключает, что после этой пресс-конференции его вновь арестуют. «Скорее всего, уже сегодня я окажусь там же, где был, и отношение ко мне будет еще хуже», — предположил он.

Руководитель центра информации и общественных связей КГБ Александр Антонович опроверг сегодняшнее заявление Михалевича.

«Что касается применения пыток, то это заявление однозначно не соответствует действительности», — сказал он. По словам Антоновича, более подробную информацию он сможет дать после того, как ознакомится с заявлением Михалевича.

По мнению некоторых аналитиков, задержание Михалевича — наименее радикального по отношению к властям кандидата в президенты на минувших выборах — и его долгое содержание под стражей было продиктовано стремлением властей выйти на те силы, которые стояли за политиком и поддерживали его в избирательной кампании. По одной из версий, такими силами могли быть определенные номенклатурные круги, и это особенно озаботило власти.

 

Текст заявления Алеся Михалевича (на языке оригинала)

Нягледзячы на тое, што я, Алесь Міхалевіч, экс-кандыдат у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь, звязаны падпіскай аб неразгалошванні таямніцы следства, я лічу, што мушу распавесці пра тое, што адбываецца з затрыманымі вязьняміі ў СІЗА КДБ. Галоўная «таямніца следства» — гэта метады, якія ўжываюцца для таго, каб змусіць людзей падпісаць вымаганыя ад іх паказанні і дэкларацыі. Я лічу, што супрацьзаконныя дзеянні, якія парушаюць не толькі беларускае заканадаўства, але і міжнародныя дамовы, такія як Міжнародная канвенцыя супраць катаванняў, нельга прыкрываць «таямніцай следства».

Як вам вядома, я быў адным з сями кандыдатаў, затрыманых спецслужбамі пасля падзеяў 19 снежня, і адным з некалькіх дзясяткаў дэмакратычных актывістаў, якія патрапілі пад утрыманне пад вартай у СІЗА КДБ.

Я адмовіўся зачытаць для ТБ заяву асуджэння іншых кандыдатаў. Выклікі да супрацоўнікаў КДБ пачаліся з першых гадзін затрымання, вяліся без адваката, пратакола, з парушэннем усіх працэсуальных нормаў. Прыблізна з 26 снежня ў адносінах да мяне пачалі прымяняцца дзеянні, якія з’яўляюцца катаваннем.

Пры выхадзе з СІЗА КДБ у мяне канфіскавалі дзённік, які я там вёў штодня, але тое, што адбылося, немагчыма сцерці з памяці. Асобныя факты пералічаныя ў дакуманце ніжэй.

Па ўрыўках фразаў, пачутых з-за дзвярэй, я зразумеў, што падобныя дзеянні прарабляюць і з іншымі актывістамі, якія адмаўляюцца даваць вымаганыя ад іх паказанні. Адвакатаў не дапускаюць толькі таму, каб зняволеныя не маглі паведаміць пра факты катаванняў. Я непакоюся пра лёс усіх вязняў, асабліва тых, якія не мелі сустрэчаў з адвакатамі з канца мінулага году. Я разумеў, што тое, што з намі робяць, скіравана на ламанне апазіцыйных лідараў. Для мяне выбар быў паміж двума варыянтамі: альбо застацца пад вартай да суду, альбо зрабіць выгляд, што я згодны выконваць патрабаванні супрацоўнікаў КДБ.

Умовай майго вызвалення стала падпісанне дамовы аб супрацоўніцтве. Я свядома пайшоў на гэты крок, і гэта было прадыктавана не ціскам і катаваннем, але жаданнем данесці інфармацыю пра тое, што адбываецца са зняволенымі.

Я адкрыта заяўляю, што ніколі не быў і не буду агентам Камітэта дзяржаўнай бясьпекі! Сваёй публічнай заявай я здымаю з сябе абавязак, які быў пазначаны ў паперы.

Я разумею, што ўжо да канца гэтага дня я магу патрапіць назад у СІЗА, і што стаўленне да мяне на гэты раз будзе непамерна больш жорсткім. Але я хачу зрабіць усё магчымае, каб выратаваць тых, хто яшчэ застаецца за кратамі, каб аблегчыць лёс гэтых людзей, каб спыніць катаванні. Я хачу каб у іх была магчымасць выйсці на свабоду не зламанымі, не стаўшымі на шлях супрацоўніцтва, а перадусім проста жывымі.

У сваім выступе я адмыслова не раскрываю імёнаў супрацоўнікаў і іншых акалічнасцяў следства. Але ўсе незаконныя дзеянні ў адносінах да мяне, разам з указаннем канкрэтных фактаў, я выклаў у заяве, якую накіроўваю ў Пракуратуру, а таксама ў форме, якая будзе накіравана спецдакладчыку ААН па праблеме катаванняў.

Лічу, што пракуратура мусіць правесьці праверку і спыніць зверствы.

Разам з тым, я зрабіў падрабязнае апісанне ўсяго, што са мной адбывалася, і накіраваў на захаванне ў надзейнае месца. Гэтыя сведчанні з’явяцца ў публічнай прасторы, у выпадку калі мяне зноў затрымаюць і змесцяць пад варту.

Я зраблю ўсё магчымае, каб знік канцлагер у цэнтры Мінску.

Спосабы здзекаў. «Амерыканка»

1. 10 студзеня “ахоўнікі ахоўнікаў” — людзі ў чорных масках без апазнавальных знакаў — вывалаклі з камеры, сілай пачапілі кайданкі ззаду, паднялі іх так, каб апусціць тварам да бетоннай падлогі. Спусцілі па вінтавой лесьвіцы ў падвальнае памяшканне. Сказалі, выварочваючы рукі за спіной максімальна высока ўверх, пакуль не пачалі хрусцець суставы, што я павінен выконваць усё, што ад мяне патрабуюць.

Трымалі рукі падвешанымі за кайданкі доўга і падымалі вышэй і вышэй, пакуль не сказаў, што буду выконваць усё. Супрацоўнікаў ізалятара пры гэтым не было нават на калідорах.

2. Сістэматычна — па 5-6 разоў на суткі — выводзілі «на обыск» — на асабісты дагляд. Падчас гэтага ставілі голымі «на расцяжку», падсякаючы ногі амаль да поўнага шпагата. Калі падсякалі ногі, адчувалася, як ірвуцца звязкі. Ставілі голымі на адлегласці каля метра ад сцяны, прымушаючы абаперці рукі на сцяну, у памяшканні, дзе тэмпература не перавышала 10 градусаў. Трымалі так па 40 хвілін, пакуль не ацякалі рукі. Некалькі разоў патрабавалі, каб рукі клаў на сцяну далонямі навонкі і так стаяў.

3. Падчас так званага асабістага дагляду ўсіх выганялі ў халоднае памяшканне распранутымі дагала і прымушалі выконваць рэзкія прысяданні па некалькі дзясяткаў разоў. Вязням са слабейшым здароўем падчас гэтага рабілася кепска, але людзей у масках гэта не спыняла.

4. На ноч не выключалі дзённае святло, патрабавалі класціся тварам пад лямпу, забаранялі накрываць твар хусткай, «чтоб видеть лицо». У выніку пачаў псавацца зрок. Загадвалі спаць, павярнуўшыся тварам да «вочка» ў дзвярах, за гэтым сачылі бесперапынна — калі ты паварочваўся ў сне, заходзілі і будзілі, прымушаючы легчы, як загадана. Фактычна гэта вылівалася ў катаванне адсутнасцю сну.

5. Фарбавалі падлогу ў камеры фарбай на ацэтоне, і патрабавалі знаходзіцца ў памяшканні, якое фактычна не праветрывалася, да поўнага высыхання фарбы. Такое ўздзеянне доўжылася болей за сорак гадзінаў запар.

6. У саміх камерах тэмпература не перавышала 10 градусаў, ацяплення практычна не было. На сцяне была чорная плесня, якая разрасталася, калі зачынялі фортку.

Паведамілі, што мая камера павінна хадзіць да доктара толькі па чацвергах (замест прапісанай у правілах магчымасці наведваць па запатрабаванні). Падчас вымярэння ціску доктар забараняў вязню глядзець на апарат, каб той, каму мераюць ціск, не бачыў паказанні. Запісваў гісторыю хваробы ў журнал, зачыняючы яго паперкай. Выганялі на прагулку ў мароз усіх, нават тых, хто запісаўся да доктара, не кажучы пра тых, у каго не было цёплых рэчаў.

Не пускалі адваката, хаця вольныя памяшканні заўсёды былі — мы бачылі пустыя кабінеты па дарозе на ўласныя допыты. (Ніхто з нас не атрымаў магчымасці сустрэцца з адвакатам сам-насам. Гэта было зроблена адмыслова, каб пазбавіць магчымасці распавесці пра катаванні.)

3 камер забралі «Правілы ўнутранага распарадку», бо адміністрацыя парушала гэты дакумент у дзясятках пунктах. «Людзі ў масках» папярэдзілі, што ў выпадку скаргаў ізноў «падвесяць за кайданкі». У перыяд актыўнага ціску мяне выводзілі на так званы вобшук па 8 разоў за дзень.

Грамадзянін Афганістана, які сядзеў у адной камеры са мной і меў досвед знаходжання ў палоне ў талібаў, сказаў, што там няма такой мадэрнізацыі (паказваючы на пасцель і нары), але абыходзяцца з людзьмі там нашмат лепш.

«Валадарка», куды мяне перавялі для таго, каб спужаць (так сказалі ахоўнікі ў масках у «амерыканцы»).

У пракуранай камеры на 8 спальных месцаў 15 чалавек. Спалі па чарзе. Калі змена спаць выпадала ўдзень, то даводзілася выбіраць паміж сном і прагулкай. Падчас вобшуку выводзілі на гадзіну ўсіх 15 чалавек у карцэр плошчай 5 квадратаў, дзе некаторыя гублялі прытомнасць. 3 маім з’яўленнем такія вобшукі пачалі праводзіць кожны дзень, каб настроіць камеру супраць мяне.

Оценить материал:

Ваш комментарий

Регистрация

Последние Комментарии

  • возможно, но вот на счет уважения... если меня не уважают, то чего я должен уважать такого человека?
  • 2 дела в год.... или уже не так?
  • То что Барщевский плохо относится к Луке не делает его плохим юристом. То что Моррисон был наркоманом не делает его плохим музыкантом...
  • Ну половили они пацанов с флагами три дня в году, ну месяц поохраняли покой Сашки, а все остальное время что они делают?
  • а как он к другим народам относился читали? К белорусам например? Хотя это отдельная тема для разговора...
  • в теории да, а на практике(((, пацанов с флагами ловить...